از استاد پرسید: «انسانهای بدوّی برای آنکه حیوان یا پرندهای را شکار کنند گاه نادانسته به سمت آنان، سنگِ طلا پرتاب میکردند. بهنظر شما اگر آنها از ارزش طلا اطلاع داشتند برای یک شکار ناچیز بازهم این کار را میکردند؟»
استاد پاسخ داد: «بله!»
جوان با تعجب پرسید:«واقعاً؟»
استاد گفت: «طلای انسانهای بدوّی به دست آوردن غذا بود؛ سنگی که تو حالا میبینی طلاست!»
آدم عوضی! فصل یک [قسمت یک]تا پیش از این، فکر میکردم به دنیا آمدهام تا دنیا را ببینم…
نامهرسان بین دو نفر بودم. یکی عاشق بود و دیگری معشوق و چه بسیار که جای این دو…
گفتم:"ببین خانم ناشر، خیلی مسخرهاست که نویسندهای از مردم پول بگیرد بابت کتابهایی که نوشته! اصلاً چه معنی…
برخی پیش از گرفتن شناسنامه میمیرند، برخی پیش از گرفتن عقدنامه و بسیاری پیش از نوشتن وصیتنامه. این…