مَرد!
بیریشه اگر هستم، من مرَدم و با ریشم
دریادلم و هر دم بر موج نیندیشم
هرچند که نای من با مرَد شود همتا
نامرد نشد این تن، با مرَد که آمد نا
دستان کویر من گر تشنهی باران است
بر لب بزنم خنده، در دل که چه گریان است
این کوه که میبینی از عشق تو پابرجاست
تا تکیه کنی بر من، بیعشق که ناپیداست
www.Soroushane.ir
وقتی خبر آمد که کارتنهای مملو از اولین کتابم به منزل رسیده، فاصلهی چندکیلومتری پرفراز و نشیبی را…
بهنام آنکه بیخایگان را نیز ز روزی خویش محروم نساخت و از خزانهی حکمت و جیب مکنت، بیش…
رفتی و از ما بریدی و بگا دادی مراآنقَدَر از من کشیدی و بگا دادی مراگاو و گاف…
چشمهایت عریانند وقتی پلک روی پلک نمیگذاری...چشمانت لختِ لختند وقتی نه پردهای رویاش میکشی و نه حفاظی سویاش...چشمان…