چاپ

مدت زمان مطالعه: < 1 دقیقه

سال ۱۹۹۹ که نت لاگ Netlog یا فیس‌باکس راه‌اندازی شده بود منم حدود ۲۲ سال پیش! عضوش بودم یه شبکه‌ی اجتماعی خوب که کاربری جذاب و امکانات فراوانی داشت و معمولاً گاهی اوقات مطالب و پست‌هایی تووش میذاشتم. عمر طولانی نداشت با اینکه این شبکه اجتماعی توی دوره‌ی خودش انقلابی به پا کرده بود اما زود جُل و پلاسش رو جمع کرد و رفت تا که جایی خوندم تبدیل به یه سایت دوست‌یابی Twoo شده.
این سایت پیش از فیس بوک و گوگل پلاس و لینکداین بود.
داشتم فکر میکردم بعد از مرگ من، وبسایتم بدلیل عدم پرداخت تمدید دامنه و هاست از بین میره… (هر چند سایت Archive.org ممکنه نسخه‌هایی رو برای مدتی نگه داره اما اون هم معلوم نیست تا کی این کار رو بکنه) شبکه‌های اجتماعی از بین میرن و پست‌ها برای همیشه محو میشه…
شاید اهمیتی نداره که بعد از مرگ چه اتفاقی می‌افته اما برای اونایی که چیزی بعنوان اثر تولید میکنن از بین رفتنش ناخوشاینده. تبدیل آثار به کتاب هم اگه توی جنگ‌های مغولی‌، عربی به آتش کشیده نشه شاید تنها روزن امیدی باشه که یه اثر فاخر یا عادی تا قرن‌ها باقی بمونه…
من عاشق فناوری اطلاعاتم اما به نظرم هنوز چاپ، ماندگارترین راه برای حفظ آثاره…
اینو گفتم که بدونید شبکه‌های اجتماعی عمر بلندی ندارن و بسته به شرایط سرویس‌دهنده یا از بین میرن یا تغییر کاربری میدن… بنابراین تمام عمرمون رو حیفه تووش هدر بدیم!
باشیم اما نه همیشه… بنویسم اما یه کپی هم برای خودمون همیشه دست‌نویس یا چاپی داشته باشیم…

البته این موضوع برای سرگرمی، استفاده‌ی تجاری، پست‌های موقت و روزانه نیست منظورم بازتاب آثار نویسندگان و وبلاگ نویسان و … در چنین فضای مجازی است! این یعنی فضای مجازی باید آینه‌ای برای انعکاس آثار بشه نه همان محفل همیشگی و اصلی.

1 دیدگاه

  1. […] سروشانه مطلبی دارد تحت عنوان چاپ […]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code

error: لینک های همرسانی مطلب پایین هر صفحه هست لطفا به اشتراک بگذارید