ژاله!
ژاله خود آن قطره‌ی یخ بسته‌ی بارانی است
قطره‌ای تنها که در سرمای دل، زندانی است
بر گل و گلشن نشینم در سحر یا نیمه‌شب
ذره‌ای سرما مزید علت مهمانی است
گرچه با گرما، چنین سرما که از بین می‌رود
بعد از آن، ژاله بسان قطره‌ی بی‌جانی است
عاشقی کن با من از دل تا طلوع آفتاب
من خوشم با ژاله بودن، تاج من سلطانی است!
www.Soroushane.ir
وقتی خبر آمد که کارتن‌های مملو از اولین کتابم به منزل رسیده، فاصله‌ی چندکیلومتری پرفراز و نشیبی را…
به‌نام آنکه بی‌خایگان را نیز ز روزی خویش محروم نساخت و از خزانه‌ی حکمت و جیب مکنت، بیش…
رفتی و از ما بریدی و بگا دادی مراآنقَدَر از من کشیدی و بگا دادی مراگاو و گاف…
چشم‌هایت عریانند وقتی پلک روی پلک نمی‌گذاری...چشمانت لختِ لختند وقتی نه پرده‌ای روی‌اش می‌کشی و نه حفاظی سوی‌اش...چشمان…