ناودان طلا!
من ناودانی از طلا بر روی بام کعبه‌ام
سر می‌کشم روزی چنان از آسمان، نوشابه‌ام
در این بیابان جرعه‌ای، باران ندیدم،قرن‌ها
اینجا چرا هستم خدا، دیوانه‌ام یا نخبه‌ام؟
تا آنکه گفتش زائری از سرزمین جنگلی
با ناودانی آهنی، بر روی بام کلبه‌ام
دیدم خدا اینجا که نیست، باران طلای واقعی است
دیدم طلا بی‌ارزش است از ارزش حقابه‌ام!
www.Soroushane.ir
وقتی خبر آمد که کارتن‌های مملو از اولین کتابم به منزل رسیده، فاصله‌ی چندکیلومتری پرفراز و نشیبی را…
به‌نام آنکه بی‌خایگان را نیز ز روزی خویش محروم نساخت و از خزانه‌ی حکمت و جیب مکنت، بیش…
رفتی و از ما بریدی و بگا دادی مراآنقَدَر از من کشیدی و بگا دادی مراگاو و گاف…
چشم‌هایت عریانند وقتی پلک روی پلک نمی‌گذاری...چشمانت لختِ لختند وقتی نه پرده‌ای روی‌اش می‌کشی و نه حفاظی سوی‌اش...چشمان…