کعبه‌ی ویران شده!
خاک آرام نگیرد تن حیران مرا
ابر باران که ندارد دل گریان مرا
رنگ آن روی قمر یک مَثَل از روی منست
هرچه از غصه درآید همه‌شب، سوی منست
من از آن کعبه‌ی ویران شده‌ام نالانم
چون ز تنهایی و گریانی خود حیرانم
چکنم با غم هجران نگارم، همه شب؟
www.Soroushane.ir
وقتی خبر آمد که کارتن‌های مملو از اولین کتابم به منزل رسیده، فاصله‌ی چندکیلومتری پرفراز و نشیبی را…
به‌نام آنکه بی‌خایگان را نیز ز روزی خویش محروم نساخت و از خزانه‌ی حکمت و جیب مکنت، بیش…
رفتی و از ما بریدی و بگا دادی مراآنقَدَر از من کشیدی و بگا دادی مراگاو و گاف…
چشم‌هایت عریانند وقتی پلک روی پلک نمی‌گذاری...چشمانت لختِ لختند وقتی نه پرده‌ای روی‌اش می‌کشی و نه حفاظی سوی‌اش...چشمان…