تا اعتراضات شروع میشود اهم فعالین و بلاگرهای خفن لینکدینی و سایر شبکهها یکهو ناپدید میشوند تا خدای ناکرده معذوریت نداشته باشند و پستی در حمایت از معترضینی که جانشان را کف خیابان بردهاند نگذارند.
اما تا یک چیز کسشعری در باب ترند بازار و هوش مصنوعی و مسخرهبازی یک جریان وایرالخور رونمایی میشود چنان تکتک افراد آنرا با شوق بسیار و بطور شخصیسازی شده پست میکنند که گویی اگر جا بمانند دهنشان کج میشود.
×××
آنان هستند و نیستند در جایی که ریسک صفر است، لایک تضمینیست، و اخلاق تا جایی معتبرست که به رزومه آسیب نزند.
آنان هنگام اعتراضات مردمی در خیابان، ناگهان یاد Professionalism میافتند؛ و در سکوت، حرفهایگری میکنند. اما وقتی ترند میآید، همان حرفهایگری تبدیل میشود به صفِ سلفی با هشتگهای براق.
×××
اینجور جاها نه جای اندیشه، که ویترینِ وجدانِ اجارهایست؛
وجدانهایی که فقط وقتی حرف میزنند، که مطمئن باشند و هیچ تهدیدی علیهشان نباشد.
اینان تا پیش ازاین اساتید خروج از حاشیهی امن بودند! اما بوقت مبارزه برای حق خودشان، از حاشیهی امنشان تخم نمیکنند بیرون آیند.
×××
پروفشنالیسم یعنی طوری رفتار کن که:
شغلت به خطر نیفتد
به برند شخصیات خط نیفتد
الگوریتم ناراحت نشود
کارفرما اخم نکند
به تریج قبای کانکشنهایت برنخورد
حکومت و سایبریها را علیه خودت نکنی
و خم به ابرویت نیاید
وگرنه....
×××
در این خوانش، پروفشنالیسم شدن نه فضیلت است و نه اخلاق؛ فقط یک تکنیک بقاست. مرزی نامرئی که میگوید: "هر جا حقیقت هزینه دارد، ساکت بمان!"
و این بدبختی هم در دنیای واقعی و هم در دنیای مجازی همیشه بوده که حکومتهای توتالیتر دوام میآورند.
×××
انقلابها در شبکههای اجتماعی رخ نمیدهند اما سکوت، خیابان را تنها میگذارد!
www.Soroushane.ir
