فرید عزیز در رد پست قبلیام (در تلگرام) نکتهی خوبی را یادآور شده؛
نوشته که:"رضا پهلوی از همان ابتدا از همهی مخالفان ج.ا دعوت به همکاری کرده بود و دستش را بسوی همه دراز کرد ولی کسی جلو نیامد."
موافقم من نیز حرفهایش را شنیدهام. همچنین از سوی سایر مخالفان (کُردها مثلاً) نیز شنیدم که تماسی از سوی پهلوی با آنان بابت همکاری گرفته نشده...
واقعیت این است که او بارها بصورت علنی از اتحاد گفته؛ اما در سیاست، دعوت زبانی با دیپلماسی پشتپرده و مذاکرهی فعال فرق دارد.
من این نقد را نهفقط به پهلوی که به همهی مخالفین دارم.
×××
این وسط یک چیزی را نباید نادیده گرفت: "اینکه منم منم زیاد است!" و اینکه چرا اینجا یک واسط وجود ندارد که این احزاب مختلف را به هم پیوند بزند؟
آیا هر کس بگوید تو اول باید با من تماس بگیری، روح همکاری و وحدتش را نشان داده؟
قطعاً نه.
شما تا در عمل پیشقدم نشوی و نروی نزدشان مذاکرهی مستقیمی نکنی، هرچه به تنهایی بگویی گله از گردن انداختن است... چراکه طرف مقابل هم همین ذهنیت را دارد.
یا اگر واسطی برای گره زدن تمام اندیشهها نباشد چطور میتوان ادعای پذیرش دیگران را داشت؟
×××
نمیدانم ناراحت میشوید یا نه؟ ولی تمام اپوزیسون ایرانی مشتی خودشیفتههای خودخواهند.
مشکلشان این است "منیت" زیادی دارند، کُرد و ترک هم ندارد؛ تقریباً هرکسی ساز خودش را میزند؛ هرکدام با حمایت جمعی از مردم فکر میکنند نمایندهی همه هستند. بااینوجود اینکه در قدیم، BBC تربیون اختصاصی خمینی بود و اکنون ایراناینترنشنال تربیون اختصاصی پهلوی شده، دلیلی بر دامنهی وسیع حامیانشان نیست.
رسانه میتواند "ضریب دیدهشدن" را بالا ببرد، اما لزوماً "ضریب نمایندگی" را بالا نمیبرد.
×××
واقعاً نمیفهمم این خارجنشینان مخالف اگر به تریج قبایشان برمیخورد و نمیخواهند غرورشان را زیر پا بگذارند پس چرا یک واسط یا تسهیلگر ندارند؟ یا اصلاً چرا در عمل هیچکدام برای دیدن دیگری پیشقدم نمیشود و مدام پشت سر همدیگر و یا بیانه و تلویزیون و توییت حرف میزنند؟
چرا پیشقدم نمیشوند؟
چون پیشقدم شدن در سیاست هزینه دارد؟
چون به معنای پذیرش برابری با طرف مقابل تلقی میشود؟
چون پایگاه حامیان خودی را ناراضی میکند؟
چون به امتیازدهی تعبیر میشود؟
چون در فضای قطبی، از "ریسک نرمش" میترسند؟
×××
مسئله فقط این نیست که "من گفتم و... کسی نیامد."
مسئله این است که:
آیا رفتید و جلسهای گذاشتید و دیگران نیامدند؟
آیا چارچوب مشترکی برای آینده تعریف شد؟
آیا سازوکار نهادی برای گفتوگو وجود دارد؟
آیا هزینهی تفرقه از هزینهی اتحاد بیشتر است یا نه؟
تا وقتی پاسخ اینها منفی باشد، حتی اگر همه بگویند "دست ما دراز است"، اتحاد واقعی شکل نمیگیرد.
سیاست صحنهی "منممنم" نیست؛ میدانِ کمکردنِ من برای زیادشدنِ ماست.
پیشقدم نشدن توسط هر جناحی یعنی آن جناح خودش را بالاتر میبیند؛ یعنی ترجیحِ جایگاه شخصی بر پروژهی ملی!
تردیدی نیست که اتحاد هزینه دارد؛ نپرداختنش هم هزینه دارد، اما دیرتر و سنگینتر.
×××
اگر همه منتظرند دیگری اول زنگ بزند، هیچ گفتگویی شکل نخواهد گرفت!
www.Soroushane.ir
