راستش دورانی، از فرط بیکاری می‌خواستم هرجایی استخدام شوم. ولی اولین جایی که به خاطر قدِ بلندم به من پیشنهاد شد، تکاوری در نیروی انتظامی بود و چون در صف اول رژه بودم و خیلی خوب در یک صف هم‌تراز، پا بلند می‌کردم و می‌کوبیدم به زمین، موردتوجه قرار گرفتم. اسمم را به همراه تنی…

ادامه‌ی داستان…

از مشهد به همراه هم‌قطارانم، بعد از ماه‌ها دوری برمی‌گشتیم به تهران تا هرکس به شهر خودش برود؛ با کوله‌ی سنگین سربازی رو دوشمان در اتوبوس فرو رفتیم. برعکس زندانیانی که از حبس رها شده‌اند، بجای آن‌که شاد باشیم به طرز عجیبی غمگین نشسته بودیم و خیره چشم به جاده. شاید از آینده‌ی تاریکی که…

ادامه‌ی داستان…

من عمیقاً باور دارم که سیاست جزو لاینفکی از کسب‌وکار و زندگی است. بارها این موضوع را علمی و غیرعلمی مطرح کرده‌ام. از روزی که در اینترنت فعالیت دارم به‌ندرت پیش‌آمده که به موضوعی ناروا واکنش نشان نداده باشم اگر چیزی از دستم دررفته، هیچ تعمدی در آن نبوده. هرچه بوده را به لفظ قلم…

ادامه‌ی داستان…

دیواندره، یک شهر بسیار بسیار کوچک در ایران است. ستاد فرماندهی نیروی انتظامی در بالاشهر، عمود بر تنها خیابان شهر است. همانجایی که سه ماه سرباز ارشد ستاد فرماندهی بودم. همانجا که داستان تنهاترین سرباز برای من اتفاق افتاد، که فرمانده‌ی بیگانه و ریاکار و مزدورش بنام مذهب خود را بارها پاره می‌کرد و عاقبت…

ادامه‌ی داستان…

خوب یاد دارم آدم‌هایی که برای استخدام در نیروی نظامی، به‌صورت پیمانی آموزش می‌دیدند، به مدت ۲ سال تمام از خانواده دور بودند. آنان جوانانی کم‌سواد و بیکار بودند که برای رسیدن به یک شغل، حاضر به فرورفتن در نظام بودند. بسیاری از آنان دست راست و چپ خودشان را هم نمی‌دانستند. اقشار فقیر و…

ادامه‌ی داستان…

یقین دارم که این اعتراضات نیز سرکوب می‌شود به چند دلیل: چون با خشونت عریان برخورد می‌کنند؛ چون سرکوبگرانش آلوده به عقیده‌های مذهبی‌اند. چون خود را عقل کل و سربازان اسلام می‌دانند و هیچ نقدی را نمی‌پذیرند. چون دروغگو، عیان شدن حقیقت را برنمی‌تابد. چون در صورت شکست جایی ندارند بروند؛ چون شایسته نیستند؛ چون…

ادامه‌ی داستان…

بیشتر از ۶ بار از روبروی کتابفروشی رد شدم تا دقیقاً عنوان کتابی که ذهنم را درگیر کرده بود درست بخوانم ولی موفق نشدم؛ شاید بخاطر این بود که هر بار گذرا رد می‌شدم. بار آخر دقایق بسیاری پشت شیشه، عنوان کتاب را بارها بازخوانی کردم و حتی خطاهایی که قبلاً کرده بودم را سعی…

ادامه‌ی داستان…

هرکدام از ما حلقه‌ای از دوستان و آشنایان و همکاران داریم. مهم نیست این حلقه کوچک است یا بزرگ.از بین حدود ۴۰۰۰ فالوور لینکدینی که دارم هزار نفرشان دوست، هم‌کلاسی، همکاران و دانشجویانی‌اند که در کلاس‌های تخصصی‌ام حضور داشتند؛ مابقی کانکشن‌هایی هستند که ناشناسند. ولی فقط کمتر از ۱٪ از کل این آدم‌های غریب و…

ادامه‌ی داستان…

در اعتراضات سال ۸۸ شرکت نکردم. چون نمی‌خواستم بخاطر دفاع از یک آخوند در برابر یک آخوند دیگر قرار بگیرم. چون نمی‌خواستم قربانی دو سوی قدرت شوم. اساساً حضور در کنش و واکنش‌ چنین سیستم‌های غلطی، به طور کل اشتباه است. البته مشخص بود که مردم به نیکی چه می‌خواستند اما کسی را که برایش…

ادامه‌ی داستان…

مدیر پروژه‌ می‌خواست ۱۴٪ بنام مالیات بیشتر در قانون نانوشته‌ی خود از حقوق بچه‌هایی کسر کند که صبح تا شب در زیرزمین‌های نیروگاه نطنز کار می‌کردند. وقتی فهمیدم، به کمک دوستم، همه را آگاه کردیم که این کسورات، قانونی نیست. با مدیر مربوطه، بارها صحبت کردیم و به نتیجه نرسید.قرار گذاشتیم که در صورت عدم…

ادامه‌ی داستان…

شنیدم که وقتی به دنیا آمدم در گوشم اذان گفتند. اما این به دردم نمی‌خورد چون من شیر می‌خواستم. در دوران جنگ و فقر و نفهمی، مادرم شیربه‌شیر بچه می‌آورد ولی در همان مقطع، شیرش، خشک و یا به‌شدت کاهش‌یافته بود و این یعنی شیر به نه شیر!اگر کمی خرافاتی‌اش کنم، پاقدمم برای همه‌کس و…

ادامه‌ی داستان…

ابراهیم، سربازی بود که از بلندای کوه به پایین سقوط کرد. کوهنوردی اتفاقی او را یافت و تمام اهالی محل و گروه امداد را از آن خبردار کرد. جنازه‌اش به مدت چند هفته جلوی آفتاب بود و به‌اندازه‌ی چندین مرد عظیم‌الجثه بادکرده بود، کلاغ‌ها و کرکس‌ها، چشمانش را درآورده بودند و لب‌هایش بریده‌بریده بود، تمام…

ادامه‌ی داستان…

مرد لاغراندام و چلاقی به زحمت از سربالایی پاسگاه سارال در همان منطقه‌ی هزار کانیان یا هزار چشمه که قبلا به آن اشاره کردم، بالا آمد. بار نخستی بود که می‌دیدمش. یک پایش شکسته و به‌زور عصا از مسیر بسیار دشواری بالا می‌آمد. گفت با فرمانده‌ی پاسگاه کار دارم. تا اتاق او همراهی‌اش کردم.فرمانده کیفور…

ادامه‌ی داستان…

در خوابگاه دانشجویی که البته یک خانه‌ی قدیمی بود و اجاره کرده بودیم، یک روز دو هم‌خوابگاهی‌ام بعد از دعوای لفظی بر سر موضوعی، با هم گلاویز شدند؛ اولی فقط فحش و بد و بیراه می‌گفت و داد می‌زد و دومی هرچه سعی کرد دعوای جدی نکنند موفق نشد. درنهایت دو مشت به شقیقه‌اش زد…

ادامه‌ی داستان…

تا وقتی بچه‌ای، از جسد می‌ترسی؛ وقتی جنازه‌ی مادربزرگم را وسط پذیرایی دیدم و چادری سیاه رویش را پوشانده بود و اهل خانواده شیون می‌کردند، بسیار ترسیدم. فکر می‌کردم الان بلند می‌شود دهن باز می‌کند و همه را می‌بلعد! بچه بودم و نفهمی‌هایش.بزرگ که شدم اجساد بیشتری دیدم و ترسم به کل ریخت، تا جایی…

ادامه‌ی داستان…

دهه‌ی هفتاد بود که برادرزاده‌ام بدنیا آمد، اسمش را گذاشتند “داریوش”. البته با هزار بار مکافات از ثبت‌احوال، شناسنامه گرفتند. ثبت‌احوال با اسما ایرانی اصیل مشکل داشت. خواهرم خودش را کشت تا اسم “سادات” را به “سارا” تغییر دهد. ثبت‌احوال می‌گفت، اسما متبرکه را چرا می‌خواهید به اسما بیگانه! تغییر دهید!؟ بارها استشهاد محل برد…

ادامه‌ی داستان…

دقیقاً خاطرم نیست چندساله بودم. شاید ۵ یا ۶ سالم بود. اتوبوس‌اتوبوس سرباز بهمراه آهنگ “ای لشکر صاحب‌زمان آماده باش…. آماده باش…” که از بلندگوی مرکز اعزام پخش می‌شد، با شور و ذوق زیادی بدون هیچ ترس و دلهره‌ای رهسپار میدان جنگ می‌شدند. کنار مرکز اعزام به تماشای سوار شدن سربازان ایستاده بودم که دقیقاً…

ادامه‌ی داستان…

برای اردوی نظامی باید می‌رفتیم ماهیدشت کرمانشاه. مسافت ۳۵ کیلومتری در چله‌ی تابستان و با دمای حدود ۵۰ درجه را باید با پای پیاده طی می‌کردیم. با کوله‌پشتی سنگین حاوی پتو، تجهیزات نظامی و بیل و کلنگ بهمراه اسلحه‌ی بدقواره‌ی ژ-۳ با خرواری خشاب اضافی را هم باید کول می‌کردیم در مسیرهای بیراهه.باید به مدت…

ادامه‌ی داستان…

تنها ورزشگاه شهرمان که به آن می‌گفتیم “سرزمین”، یک محیط نسبتاً بزرگ با زمین چمن بود که داشت آرزوی فوتبالیست شدن کودکان را رقم می‌زد. همیشه برایم سوال بود چرا به آنجا می‌گفتیم “سرزمین”!؟ واقعاً اسم زمین فوتبال، سرزمین است؟ یا به آن منطقه می‌گفتند سرزمین!؟ و یا منظور این بود سرِ زمین!؟نمی‌دانم هرچه بود…

ادامه‌ی داستان…

هم‌دانشگاهیی داشتم که روزها درس می‌خواند و شب‌ها به سختی توی یک رستوران کار می‌کرد؛ بسیار آدم صرفه‌جو، اقتصادی و البته خسیسی بود و هرچه پول درمی‌آورد یک سکه‌ی طلا می‌خرید اگر وسعش نمی‌رسید نیم یا ربعش را تهیه می‌کرد.عشقش سکه بود. زندگی‌اش سکه بود و نان و آب و خوراکش سکه؛ اگرچه بازار و…

ادامه‌ی داستان…

سال‌ها پیش، مشتاق هیپنوتیزم بودم. کتاب‌های قطور و کاهی که وقتی ورق می‌خورد آماده‌ی پودر شدن بود را می‌خواندم. از علم جادوگری، تا رمالی و طالع‌بینی و تهذیب نفس و پاکسازی چاکرا و چاک باسن! از حروف ابجد و رموز پنهان دعاها گرفته تا ریسمان‌های نامرئی الهی!×××خواندم که یک کشیش با هیپنوتیزم بیماران لاعلاجش را…

ادامه‌ی داستان…

قدیما مادرم می‌‌گفت:”خاک بر سرت این دری‌وریا چیه مینویسی!؟ عاقل باش، یه چیزی بنویس سه سوت بکشنت بالا؛ از چیزی حرف میزنی که نه کسی میخونه، نه می‌بینه و نه کسی می‌فهمه، چی داری میگی آخه تو!؟، نه توی تلویزیون نشونت میدن، نه کتابات فروش میره، نه کسی باهات مصاحبه می‌کنه، نه کسی می‌شناسدت. ببین…

ادامه‌ی داستان…

توی آگاهی شاپور بودم.زن جوانی بهمراه همسرش برای گرفتن مجوز بازبینی دوربین‌های پیرامونی کنترل ترافیک آمده بودند. می‌گفت، از شمال به سمت تهران برمی‌گشتند و نیمه‌شب در خیابان، عده‌ای ماشین‌شان را با راه‌بندان متوقف کردند، موبایل، النگوهای دست زن و کیف پول‌هايشان را به ز‌ور گرفتند و شیشه و کاپوت ماشینشان را خرد و خمیر…

ادامه‌ی داستان…

سال ۸۱ ناخواسته و بالاجبار پای صحبت منبر یکی از آخوندها نشسته بودیم، نزدیکی‌های ۲۲ بهمن بود. می‌گفت، مردم! برای این جشن آماده شوید، این روز را هم با همبستگی شرکت کنید تا دشنمان را شرمند کنیم. سپس خندید و ادامه داد، ما رفتنی هستیم برای خودتان می‌گویم شاید این آخرین جشن انقلاب باشد!همه خندیدند…

ادامه‌ی داستان…

بیشتر ایده‌هایی که به ذهنم می‌خورند وقتی است که در جایی سیگاری آتش می‌زنم؛ و این یعنی هرجا. یعنی هرجایی که بشود یک سیگار آتش زد. البته بجز حمام و توالت که نفرت‌برانگیزست. اما همکاری داشتم که می‌گفت وقتی توی توالت می‌نشیند طوفان ذهنی‌اش فوران می‌کند. یکی هم می‌گفت وقتی زیر دوش است. یکی هم…

ادامه‌ی داستان…

چندان میلی نداشتم اما برای عروسی یکی از دوستان مذهبی دعوت شدم و رفتم. تجربه‌ی جالبی بود. شکل مراسم عروسی مذهبیون بی‌شباهت به یک مراسم آئینی شیعی نیست. بجای رقص، فقط کف می‌زدند؛ بجای کل کشیدن، صلوات؛ بجای سرمستی، شربت با طعم عطر مشهد! بجای ساز و دهل و ارکستر، یک تار نواز حضور داشت…

ادامه‌ی داستان…

زمستان بود و برف تا سقف خانه‌ی کاهگلی‌مان را گرفته بود. روزهایی بود که برای مدرسه رفتن از داخل حیاط تا کنار خیابان تونل می‌زدیم. زمستان نبود، زمهریر بود.در همان دوران، به‌همراه همسایه و هم‌کلاسی‌ام به فکرمان زده بود که عضو بسیج شویم! چرا!؟ چون اگر بزرگ شویم و برویم خدمت سربازی، چندماهی بخاطر داشتن…

ادامه‌ی داستان…

گروهبانی داشت حضوروغیاب می‌کرد؛ رسید به شماره‌ی ۵۴.گفتم، “من.”سروان کنار گروهبان پرسید،”منکه نشنیدم شماره‌‌ی ۵۴ کی بود!؟”دستم را مجدد بلند کردم و گفتم: “من”با عصبانیت پرسید:”کی بود ۵۴؟، سریع بلند شه…”بلند شدم و گفت بیا روی سکو.رفتم و جلوی ۲۴۹ سرباز دیگر چنان در گوشم خواباند که تا لحظاتی صدای دیگری نمی‌شنیدم. پرسید:”مگه دختری آروم…

ادامه‌ی داستان…

بی‌دینم اما من هم به زندگی پس از مرگ معتقدم؛ به امید آن روز، خود را مومیایی می‌کنم!×××فراعنه، مومیایی می‌شدند تا در جهان دیگر کالبدشان برای پذیرش دوباره‌ی روح‌، سالم و آماده باقی بماند. اما آن جهان، همین جهان است و امروزه با دیدن این مومیایی‌ها براستی که روح در کالبدشان دمیده می‌شود. روحی که…

ادامه‌ی داستان…

تعمیراتیِ لوازم‌خانگی آقارسول، چند خیابان آن طرف‌ترست.هروقت یک وسیله‌ی برقی‌ام از کار می‌افتد و آنرا نزدش می‌برم می‌گوید:”این درست نمیشه، میخوای یکسره‌اش کنم!؟”بعبارتی بجای حل مشکل آن وسیله، تنها چیزی که بلدست یکسره کردن است. یعنی خازن‌ها، فیوزها، سنسورها، مبدل ولتاژ برق و… را نادیده می‌گیرد و دوشاخه را مستقیماً به برق می‌زند تا آن…

ادامه‌ی داستان…

وقتی شنیدم فلان کس، ظرف چند سال علاوه بر انگلیسی، چند زبان خارجه‌ی دیگر هم آموخته و در کنارش، هم کار می‌کرد هم خرج این و آن را می‌داده و هم ده‌ها کتاب نوشته، می‌گفتم او محیرالعقول است مگر چقدر وقت آزاد دارد!؟×××بعدها برادرم در دانشسرا، کتاب‌های انگلیسی کلاسیک عهد قدیم را خارج از برنامه‌ی…

ادامه‌ی داستان…

یک بار سقوط آزاد را تجربه کردم از ارتفاع حدود ۹۰ متری. یعنی از بلندای یک ساختمان تقریباً ۳۰ طبقه‌ به پایین رها شدم. البته صعود آزاد به اندازه‌ی سقوط آزاد ترسناک نیست ولی درست هنگامی‌که بالا می‌رفتم، کِشش صعود را هم نداشتم و باورم نمی‌شد چقدر می‌شود بسرعت بالا رفت؛ وقتی چیزی یا کسی…

ادامه‌ی داستان…

بختیار خدابیامرز، ملقب به بخه، یک متکدی کارتن‌خواب‌ بود. وقتی کمکش می‌کردی دعای خیر می‌کرد و وقتی چیزی به او نمی‌دادی، بلافاصله باصدای بلند، طرف را به باد نفرین و دعای شر می‌گرفت.چیزی که دوست‌داشتنی‌اش می‌کرد این بود که سکوت را جایز نمی‌دانست! و به همین شهره بود.بخه با تمام کثافت سرووضعش، محبوب بود. منصف…

ادامه‌ی داستان…

پدر هم‌کلاسی‌ام فوت کرد. بار نخستی بود که چیزی به اسم مجلس ختم می‌شنیدم.آن روز، باران که نه، دقيقا مثانه‌ی آسمان پاره شده بود و هر چه آب بود بر سر زمین می‌ریخت. میلی به رفتن به مجلس ختم نداشتم چون هم نابلد بودم، هم خجالتی و مهم‌تر از همه بارش شدید باران.اما به اصرار…

ادامه‌ی داستان…

هیچ‌وقت نشمردم که یک توپ میکاسا چندتا خال سیاه یا سفید دارد؟ ولی مدام می‌گفتیم میکاسای چهل‌تیکه!اساسا شمردن خال‌های یک توپ مدور، هم گیج‌کننده است و هم بی‌فایده. هرکاری کنی باز اشتباه می‌کنی و حساب کار، آخرش از دست آدم خارج می‌شود؛ بخصوص وقتی‌که بچه باشی. یا وقتی‌که شمردن تعداد خال‌ها اهمیتی برایت نداشته باشد؛…

ادامه‌ی داستان…

اولین باری که رفتم کرج، صاف هبوط کردم به زیرزمین ساختمانی که یک شرکت کامپیوتری در آن فعالیت می‌کرد. دختر جوانی پشت میز بود و تنها چیزی‌که ازش خواستم این بود:” لطفاً یه فلاپی با یه نرم‌افزار کاربردی به من بده.”بنده‌خدا فلاپی را داد اما بر سر این‌که چه نرم‌افزاری کاربردی است و اساساً منظور…

ادامه‌ی داستان…

کرایه‌ی اتوبوس تهران-سقز، ۲۵ تومان شده بود؛ و من کلاً ۲۰ تومان پول داشتم. متعجب شدم چون قبلاً با آن پول می‌توانستم تا دم منزل بروم.تعاونی فروش‌ بلیط گفت:”عیب نداره بلیط بهت میدم ولی پذیرایی نداری!”نمی‌دانستم منظورش از پذیرایی چیست؟فکر کردم منظورش از پذیرایی، عدم اجازه‌ی تردد در راهروی اتوبوس است! یا عدم امکان پیاده…

ادامه‌ی داستان…

وقتی سوزان روشن، با لوندی می‌خواند: “پر دلشوره شدم پر تشویش، همه‌ی تنم آتیش، انگار عاشق شدم عاشق…”تمام بدنمان گر می‌گرفت و سوزان می‌شد.دقیقا این ترانه، آن لحن طنازانه‌ی سوزان و لبریز شدن کاسه‌ی بلوغ از کره‌ی آب شده‌ی هورمون‌های نوجوانی، حسرتی بود که باید به یک قرص نان می‌مالیدی و میل می‌کردی وگرنه ديوانه…

ادامه‌ی داستان…

شاید آدم ساختارشکن و هنجارشکنی باشم شاید هم نه. معلوم نیست ولی از کودکی مقید به هیچ خطی نبودم آن‌چنان که حتی آن‌زمان هیچوقت حروف فارسی و یا انگلیسی را روی خطوط دفاتر نمی‌نوشتم و البته همیشه از سوی معلمانم تنبیه می‌شدم.×××هر دفتری، خط‌کشی‌ متفاوتی دارد، با خطوط افقی و موازی برای تحریر و نوشتن.دفتر…

ادامه‌ی داستان…

اواخر پاییز بود و منِ بیکار باید پولی بدست می‌آوردم برای شب عید.×××خوش‌‌خوشان رفتم به یک مرکز آمارگیری، مملو از زن؛ مدیر و منشی و خدم و حشم، همگی دختران خوش‌تیپ، لوند و طنازی بودند که یکی‌شان گفت:”باید تک‌تک اصناف یه منطقه از تهران رو کامل سرشماری کنی. پیش‌نیازش، کفش آهنین یا موتورسیکلته. پورسانت هر…

ادامه‌ی داستان…

برای یک استعلام کاری باید می‌رفتم جنوب.در راه بازگشت ترجیح دادم صاف برنگردم منزل و بجای پرواز به تهران از حاشیه‌ی خلیج‌فارس به سمت شمال‌غرب بروم تا بعد از خوزستان و لرستان، به کرمانشاه برسم.×××حدود ۲۵ سال از اولین دیدارم از کرمانشاه می‌گذشت.از طاق‌بستان تا سراب قنبر، از بیستون تا سراب نیلوفر، مسیری بود که…

ادامه‌ی داستان…

شاید ندانید که یکی از رسوم چهارشنبه‌سوری و یا شب عید، شال‌گردش است بخصوص در غرب کشور که هنوز هست البته نه بعد از آپارتمان‌سازی.×××باید بهمراه سایر پسران، چند روسری و شال بلند را به هم گره می‌زدیم و از بالای پشت‌بام خانه‌های ویلایی به داخل بانچه[دریچه‌ی تهویه هوا در سقف]، نورگیر، گلخانه، حیاط و…

ادامه‌ی داستان…

همه‌ی انسان‌های رنج دیده، فکر می‌کنند گذشته‌ی دردناکشان، آن‌چنان سخت بوده که کسی شبیه آنان، آن را تجربه نکرده؛ حتی در یک شرایط مشابه.×××مثلا اگر سه پناهنده را مثال بزنیم و دوره‌ی سختی را گذرانده باشند تلخی بازگویی از آن دوره از زبان هرکدامشان به شکل متفاوتی است.این یعنی تجربه‌ی فردی در مواجهه با اتفاقات…

ادامه‌ی داستان…